ماحصل كلام آن‌كه در شهريورماه 1320 كه متفقين ناجوانمردانه و بر خلاف حق و عدالت به ايران حمله آوردند ، تبعيديان مزبور هم به فكر مراجعت به لرستان افتادند . ميرزا محمد خان و مير اسفنديار خان به وسيله اتومبيل به لرستان حركت كردند و سايرين را با بار و كوچ و زن و بچه به دست مرحوم نصير برادرزاده خود سپردند . لكن آن‌ها در بين راه دسته‌گلى به آب دادند و اسباب زحمتشان شد و براى نصير كه سرپرست طايفه بود دردسر زيادى فراهم ساختند . مختصر مطلب آن است كه در بين راه به رمه ايلخى سلطنتى كه شامل صدها اسب و ماديان و كره اسب سليمى بود مصادف شده و به فكر غارت آن‌ها افتادند كه هم ضررى به دولت ايران زده و انتقامى گرفته باشند و هم به ثروت سرشارى رسيده باشند . آنها رمه را به سوى لرستان حركت دادند و از آن طرف مسؤولين رمه به مقامات انتظامى شكايت كردند و چون در آن روزهاى بحرانى به تنهايى قدرت جنگيدن نداشتند ، لذا به كمك ارتش روس به تعاقب لرستانيان پرداخته آنها را محاصره و عده‌اى را كشته و زخمى كرده و رمه را پس گرفتند . بعد از اين ماجرا تبعيديان به لرستان رسيدند و تازه بعد از دوازده سال زندانى شدن و تبعيد خوانين صيمره وقتى كه به لرستان رسيدند گرفتار كشمكش با برادرزاده خود ميرغلامرضا خان هاشمى شدند كه داستان آن را نگارنده در ذيل تاريخچهء خوانين صيمره آورده است .